“Geçmişten bir anıyı yad etmek ve o anın size ne hissettirdiğini hatırlamaya çalışmak yepyeni bir duyguyu beraberinde getiriyor.”
Filmin yönetmeni Charlotte Wells, Aftersun’dan bahsederken bu cümleyi kuruyor. Film aslında yönetmenin küçük bir otobiyografisi. Bu filmde hem yası hem melankoliyi izliyoruz.
Aftersun, bir baba ve kızın (Calum ve Sophie) tatilini anlatıyor. Filmin ilk yarısında Calum’un melankolik hâline tanık oluyoruz. Bunu kızına pek yansıtmamaya çalışıyor. Daha iyi hissetmek için meditasyon yaptığı sahneler göze çarpıyor. Tatil boyunca zaman zaman video kayıtları alıyorlar. Filmin ikinci yarısında ise Sophie’yi büyümüş ve bu kayıtları izlerken görüyoruz.
Burdan sonrası spoiler içerir!
Film bunu açıkça söylemese de bu tatilin Sophie’nin babasını muhtemelen son görüşü olduğu ve Calum’un intihar etmiş olabileceği anlaşılıyor. Şimdi, babasının öldüğü yaşta olan Sophie belki de benzer bir melankoliyi hissederek onun görüntülerini izleyerek o dönemi anlamlandırmaya çalışıyor. Paylaşılan sahnede arkada çalan “Gamsız Hayat” şarkısı Calum’u hatırlatıyor. Ayrıca polaroid sahnesinde görüntünün yavaş yavaş netleşmesi filmin hissettirdikleriyle çok benzer bir etki yaratıyor: hikâye hem Sophie hem de izleyici için gittikçe belirginleşiyor.
Instagram:
https://www.instagram.com/reel/DOLnSWJjGcf/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MXQ2ZDNycGRnM2d4OQ==
